Issho-ni/Tomo-ni!                                             (re-creating pure wisdom, together!)

3.1Tempelpoort

Iwaya-ji, tempelpoort, Yokota, Shimane, Japan

De afgelopen vier jaar heb ik een bijzondere reis gemaakt naar de ziel van Japan. Het werd een ontdekkingstocht die mijn kijk op de wereld flink op z’n kop heeft gezet.

In 2015 was ik artist-in-residence in Kyoto en ging ik op zoek naar de oorsprong van de twee Japanse tempelwachters die in het Rijksmuseum staan. Ik kwam terecht in een piepklein plaatsje waar normaal geen toerist komt: Izumo-Yokota. Het ligt in de provincie Shimane, op 8 uur treinen van Kyoto. Eerst met een imposante Shinkansen en later met een klein boemeltjes over 1 spoor met stenen erlangs als perron.
 
Het project ISSHO-NI/TOMO-NI (re-creating pure wisdom, together!) is het resultaat van deze ontdekkingsreis. Een project waarin ik samen met jullie de twee vervaarlijke tempelwachters uit het Rijksmuseum wil 'terug te brengen' naar Yokota, Japan.

Laat mij jullie het hoofd op hol brengen en doe mee! Laten we een wederkerige beweging maken en onze dank uiten. Laten we de tempelwachers opnieuw creëren en thuisbrengen. Laten we een poort naar ware wijsheid bouwen, in letterlijke en overdrachtelijke zin.
Ontdek de andere realiteiten en gevoel voor authenticiteit in Japan en in Nederland, leer over 'onze' werkeloze tempelwachters en welke woorden ze ook nu nog zeggen. 
Issho-ni / Tomo-ni betekent zoiets als 'samen doen'. Hoe? 


2015-2018 Yokota, Japan

Een paar jaar geleden ging ik voor het eerst naar Japan.
Toen ik wist dat ik daar naartoe zou gaan ben ik naar het Rijksmuseum gegaan
Daar staan twee Japanse tempelwachters een beetje te stoerballen. Ze staan er wreed te kijken maar niemand is er meer bang voor hen. Vroeger wel. Toen ze nog in Japan stonden weerden zij kwade geesten en andere naarlingen en hielden ze ze weg bij 'het veld naar ware wijsheid' dat achter hen lag. Als je tussen de beelden door liep kwam je daar. Maar alleen als je durfde...
 
Nu, in het Rijksmuseum, proberen ze nog steeds boos te kijken, maar dat is nogal vruchteloos: iedereen vindt ze stoer en mooi, maar nauwelijks nog eng.
Maw: ze staan er eigenlijk werkeloos bij. Je kan ook niet meer tussen hen doorlopen.

Toen ik dus wist dat ik naar Japan zou gaan ging ik naar de tempelwachters toe en zei: 'Jongens, ik zal naar de tempelpoort toe gaan, de plek waar jullie ooit  stonden'. Ik wilde ze namelijk een plezier doen. Een hart onder de riem steken. En ik wilde de tempelpoort zeggen dat het goed met de tempelbeelden gaat. Dat er goed voor wordt gezorgd, en dat ze heel veel mensen nieuwsgierig maken naar Japan.

Dus dat deed ik.
Ik ging naar Japan, op zoek naar de tempelpoort. Ik had geen idee dat het zo ver van de gebaande wegen af was!

Toen ik er aankwam bleek het een dorp van nauwelijks 7000 inwoners te zijn, verspreid over een groter gebied. 
Ze vonden het allemaal heel bijzonder dat ik kwam. Want er kwam eigenlijk nooit iemand. Ik ging dank zeggen tegen de poort, en las mijn brief voor. De dorpelingen gingen mee en leerden mij rituelen. Ook vertaalden ze mijn woorden in het Japans zodat de poort het goed zou begrijpen.

DSC00929

Yokota 2018

In 2018 keerde ik in Yokota terug. Ditmaal omdat ik uitgenodigd was om aan een project over de tempelpoort te werken. Ik was in 2015 geïnteresseerd geraakt in de verschillen hoe wij realiteit/ authenticiteit ervaren en hoe in Japan dus ging ik terug om dat verder te onderzoeken. Toen ik bijna op weg was bedacht ik een plan.

Ik vond het moeilijk dat ik daar in Yokota alsmaar dingen kwam 'halen'. Eerst de beelden, toen inspiratie, en nu dus kreeg ik geld om daar te verblijven...Ik wilde eigenlijk iets terug doen. Ik wilde de verbinding die ik voelde met Japan door het kijken naar de beelden omkeren.. Eenzelfde soort openheid creëren vanuit Nederland naar de Yokotanaren toe. Ik wilde mijn dank uiten en de mensen laten merken hoe bijzonder de geschiedenis van de tempelbeelden is, en de uniekheid van dat gebied. (Het is een plek waar nog steeds elk jaar alle 1000 goden uit Japan samen komen.) Dat het raar is dat de beelden na 700 jaar onderdeel van de gemeenschap te zijn geweest opeens in de 'whitecube' van het Rijksmuseum staan als 'mooie jongens’. De verhuizing van de beelden had niet alleen de betekenis van de beelden veranderd maar ook die van de oorspronkelijk locatie.

Ik wilde de tempelwachters herscheppen, zowel fysiek, mentaal als conceptueel. En dat wilde ik sámen doen. Dus bedacht ik het volgende:  


plan_med_hr

Plan 2019

Aangezien wij in Nederland via de tempelwachters met de Japanse cultuur kennis maken wil ik graag iets uit onze cultuur teruggeven. Een zelfde soort toegang of poort naar onze cultuur. En ik dacht aan Delfts blauw. Elke keer weer een blik van herkenning als ik het meeneem naar Japan.
 
En omdat de jongere generaties van Yokota niets meer van de tempelwachter, of van hun rijke cultuurgeschiedenis weten, en aangezien het voor de oudere generatie nog steeds een gemis is dat de tempelwachters er niet meer zijn, èn omdat ik als Nederland mijn dankbaarheid wil tonen wil ik samen met de plaatselijke bevolking en de Nederlandse bevolking Delfts Blauwe tegeltableaus maken in de vorm van de tempelwachters. Een manier om over hun elkaars (culturele) geschiedenis te leren,
 en over wat ons (al eeuwen) bindt. Bovendien een manier om in gesprek te gaan over de betekenis van de tempelwachters, het verschil in ervaren van authenticiteit, realiteit, en wat eigenaarschap betekent.

Hoe

Ik zal in het Rijksmuseum levensgrote tekeningen maken van de tempelwachters en die opknippen in stukken van 15x15 cm (tegelformaat). Japanse en Nederlandse deelnemers zullen vervolgens ieder één stukje op een tegeltje naschilderen. Na het stoken zullen we de tegeltjes samenvoegen en de tempelwachters zullen in Delftsblauw verschijnen. Het geheel zal uiteindelijk tot leven komen door op het laatste moment en op ceremoniële wijze het rechteroog in te schilderen. Samen zullen ze in de openbare ruimte van Yokota herrijzen en weer een 'Poort naar ‘ware wijsheid' kunnen vormen. Maar daar zijn we nog niet. Eerst moeten we ongeveer 240 tegels schilderen!

Dus:

Komen jullie kennis maken met de tempelwachters?

In augustus/ september kun je samen met mij op verschillende momenten kennis komen maken met de tempelwachters in het Rijksmuseum te Amsterdam

-data en inschrijven-

en/ of:

Komen jullie een tegeltje schilderen?

In september /oktober kan je een tegeltje van het grote tableau komen schilderen in mijn atelier in Amsterdam.

-data en inschrijven-

en/of niet onbelangrijk: 

Dragen jullie financieel bij aan dit project?

De uitvoering van dit project kost geld. Gelukkig wordt eraan bijgedragen door zowel de Ambassade in Japan, Stichting Iona, Hitachi en het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Dat is fantastisch!
Toch zijn zowel vorstelijke als kleinere bijdrage van jullie kant hard nodig om de begroting sluitend te maken.
Je kunt zowel een zelfgekozen bedrag in de pot storten of
specifiek bijdragen door bv. de verzendkosten van de tegels naar Japan te betalen, penselen, vlieg- of treinticket of bloemen voor de sprekers te betalen. Hoe? Zo!

-draag bij-

Naast de rondleidingen en workshops zullen er van augustus t/m januari 2020 op verschilldene plekken in Japan en Nederland presentaties/ debatten en lezingen worden gegeven die ingaan op de thema’s (andere realiteiten, authenticiteit, eigenaarschap e.a.) van het project. Hou de agenda in de gaten!

Ik verheug mij erop je binnenkort te zien of te ontmoeten!


Jikke van Loon

Juni 2019, Amsterdam