Dit meisje verwelkomt de Dag. Wat het ook brengt ze begroet het.
Hoog op een smalle steen hengelt ze opgetogen met een gouden DAG in de aanslag naar het oosten om het eerste licht te vangen.  Als een gouden haan op de toren van een kerk of klooster.

Het wonder van de DAG, en ook het ‘Dag-zeggen’ tegen de dingen die wij vanouds als ‘dood’ of als  niet-bewust bestempelen; dit meisje strijd voor opgetogenheid en een nieuwe wereldorde waarin alles leeft, beweegt en gegroet mag worden.
‘DAG!’ draagt ‘de dag’, het ‘hallo’ en het ‘tot ziens’ in één woord.

Tijdens de eerste ontmoeting met de locatie, Kloosterpark aan de Bangert, viel het open hemelgeweld over mij heen.
Van einder tot einder, in de wind, kon de dag gevolgd worden.  Al eeuwenlang. Maar waar blijft straks de ‘dag’, de einder als alles straks is volgebouwd?
Kan ik het licht vangen van de eerste ochtendgloren en de Dag groeten? Ik maakte een stokje dat hoger was dan de huizen en de bomen. Om zo de dag te groeten. Met gouden letters die opgetogen het eerste licht
Op de voormalige plek van het vrouwenklooster Bethlehem wordt het vrouwelijke op een sokkel gezet in de vorm van een meisje, het ritme van de dag gevolgd, net als in dat klooster.

Uitvoering: brons, RVS, goud, marmer.
Locatie: Kloosterpark Blokker, Gemeente Hoorn